Wat een reis!

Jeetje wat een reis hebben we achter de rug zeg! Het was zo'n dag waarop alles fout ging, vooral voor Jolanda eigenlijk. Het begon al vroeg in de ochtend. Jolanda werd door haar zus en ouders naar Schiphol gebracht en ik door mijn ouders. Thuis had op het laatste moment een wielletje van haar koffer het begeven, hield de politie ze aan in de straat(waarom weet niemand) en onderweg naar Schiphol vloog er een steen door het raam van de bestuurder, Jolanda's zus Nicole. Het hele raam was eruiteindelijk uit en bij Nieuwegein hadden we Jolanda overgezet in onze auto. Helaas kon haar familie zo niet door rijden en moesten ze dus daar afscheid nemen. De vlucht naar Chicago ging prima, al was het wel wat haasten op schiphol. Chicago heeft een van de grootste vliegvelden die ik ooit heb gezien.. Het is ongeveer 3 x zo groot als Schiphol en je gaat per trein van de ene terminal naar de andere. Het was ontzettend druk en we waren natuurlijk zoekende. Bij de security stond een mega lange rij en uiteindelijk hadden we -op een paar minuten- ons vliegtuig naar Vancouvergemist. BALEN! Maar ook wel weer grappig, ergens. Typisch linda en jojo. We hebben de volgende vlucht gepakt en gelukkig hoefde we niets bij te betalen. In het vliegtuig naar Vancouver hadden we alle ruimte en konden lekker languit liggen in 3 stoelen. Daar heb ik even wat slaap ingehaald, toen de turbelentie in ieder geval voorbij was. Het was zó erg dat er mensen begonnen te gillen in het vliegtuig. Uiteindelijk kwamen we aan in Vancouver, wat een rust op het vliegveld, heerlijk! We moesten een paar vragen beantwoorden (wat komen jullie doen, waarvoor en waarom etc.). Tijdens het beantwoorden van deze vragen werd een man naast ons ongeduldig. Hij wou in Canada wonen tot zijn pensioen maar had daar niet de juiste papieren voor ofzo. Het gesprek werd steeds heftiger en hij kreeg een waarschuwing van het personeel. Met deze mensen moet je gewoon niet ouwehoeren. Ze hebben allemaal een wapen en kogelvrij vest om enzo. De man begon te schelden en werd op dat moment gearresteerd. Zodra hij de handboeien om had viel hij op de grond en ging tekeer dat hij pijn had en dat ze zijn arm hadden gebroken etc. Hij stelde zich aan, er was niets gebeurd. Waarschijnlijk had hij door dat hij in de problemen zat en begon zich zo te gedragen. De man bleek veel te veel gedronken te hebben en maakte er een show van. Jolanda en ik lachte ons stuk. Toen onze papieren allemaal in orde waren vroeg de jongen die ons had geholpen of we even een verklaring wilde afleggen over wat we zojuist hadden meegemaakt. Tuurlijk deden we dat, we willen die mensen ook te vriend houden natuurlijk :) 3 kwartier later stonden we buiten, het was ondertussen half 1 in de nacht lokale tijd,en ik gok 9 uur in de ochtend Nederlandse tijd. We hebben de skytrain gepakt en zijn op zoek gegaan naar ons hostel. Om half 2 precies kwamen we daar uitgeput binnen. Ze gaven ons een kamer waar nog 2 andere meiden op lagen maar we hebben wat extra betaald zodat we een kamertje voor ons 2en hebben. Je wil toch even je spullen een plaatsje geven, even opfrissen etc. Dat is lastig als er al 2 liggen te slapen. We vinden het ook gewoon fijner om met z'n 2e te liggen. Dus... zodoende. Jullie zijn weer op de hoogte. Dit was even een lang verhaal maar kon het niet laten. Niet alle verhalen zullen zo lang worden hoor ;) We hebben nog maar weinig van Vancouver gezien maar tot nu toe bevalt het allemaal prima! Morgen gaan we ontdekken hoe het er overdag allemaal uitziet en kijken wat er allemaal te beleven valt. Tot de volgende blog!

xxxx Linda